PROTETYKA SZCZĘKOWO-TWARZOWA - TECHNIKI ODTWÓRCZE DLA UTRACONYCH TKANEK ORAZ NARZĄDÓW JAMY USTNEJ I TWARZY.

Protetyka szczękowo-twarzowa to dyscyplina medyczna zajmująca się odtwarzaniem utraconych tkanek oraz narządów twarzoczaszki i przywracaniem ich funkcji. Jest to dziedzina, która łączy w sobie medycynę, technologię laboratoryjną z wiedzą o materiałach służących do odbudowy utraconych elementów ciała pacjenta. To dyscyplina z pogranicza protetyki stomatologicznej oraz chirurgii szczękowo-twarzowej.

Dr Witkowski brał udział w licznych kursach oraz szkoleniach dotyczących technik osteodystrakcji i stosuje je w praktyce chirurgicznej.

Najczęściej leczonymi schorzeniami są stany zapalne, urazy, którymi zajmuje się traumatologia, wady szczękowo-twarzowe – chirurgia ortognatyczna, choroby zatok szczękowych, gruczołów ślinowych oraz stawów skroniowo-żuchwowych. Szczególnym działem tej dyscypliny jest onkologia szczękowo-twarzowa, która zajmuje się leczeniem nowotworów obszaru głowy i szyi. Terapia onkologiczna uwzględnia leczenie nowotworów przy użyciu chemioterapii, radioterapii lub technik chirurgicznych. Leczenie chirurgiczne polega na wycięciu guzów nowotworowych wraz z tkankami i narządami objętymi procesem rozrostowym. Są to zarówno nowotwory skóry twarzy, błony śluzowej jamy ustnej, jak i guzy narządów zlokalizowanych w obszarze twarzoczaszki (oko, ucho, duże gruczoły ślinowe, skóra). Skutkiem resekcji są ubytki tkanek miękkich, jak i szkieletu szczękowo-twarzowego. Zakres resekcji uzależniony jest od stadium, stopnia złośliwości oraz rozległości nacieku nowotworowego.

Ubytki poresekcyjne zlokalizowane w obszarze twarzoczaszki mają zazwyczaj złożony charakter ze względu na skomplikowaną budowę anatomiczną tego obszaru i są:
  • niepowtarzalne
  • nieregularne
  • strukturalnie złożone
  • wielotkankowe, wielonarządowe
  • zaburzające funkcje w stopniu złożonym
  • dotyczą zarówno ubytków wewnątrz jak zewnątrzustnych

W wyniku resekcji chirurgicznej struktur twarzoczaszki chorzy tracą istotne i wrażliwe elementy estetyki twarzy, które stanowią o wyglądzie, ekspresji i mimice ludzkiego oblicza.

Deformacje wynikające z ubytków tkanek twarzy mogą być leczone poprzez złożone, wieloetapowe chirurgiczne zabiegi odtwórcze z zakresu chirurgii szczękowo-twarzowej, włączając operacje mikrochirurgiczne. Można też odtwarzać ciągłość tkanek i przywracać pacjentowi funkcje przy użyciu konwencjonalnego leczenia protetycznego prowadzonego w jamie ustnej oraz protez zewnętrznych twarzy – epitez twarzowych. Wymienione techniki często są łączone, o ile skala upośledzenia funkcji i rozległości ubytku poresekcyjnego tego wymaga.

Złożone procedury chirurgiczne wymagają specjalnego zaplecza, wielospecjalistycznej obsługi medycznej oraz czasu biologicznej reakcji gojących się tkanek. Odbywają się w wyspecjalizowanych ośrodkach, najczęściej akademickich.

Ubytki w obszarze jamy ustnej mogą być rekonstruowane przy użyciu prostych technik chirurgicznych, jak procedury regeneracji kostnej w oparciu o materiał własny autogenny lub materiał obcy. (czytaj więcej…)

Może być również pomocne konwencjonalne leczenie protetyczne przy użyciu stałych uzupełnień mocowanych na zębach, jak mosty, czy ruchomych, jak protezy akrylowe osiadające na podłożu, gdy odbudowę poprzedziło usuwanie zębów, lub protezy szkieletowe wsparte na zębach i podłożu protetycznym. Rehabilitacja protetyczna wewnątrzustna przy użyciu protez poresekcyjnych, uwzględniających ubytki szkieletu kostnego szczęk, ma za zadanie przywrócenie poprawnych funkcjonalnie warunków zgryzowych poprzez stabilną odbudowę uzębienia, jak i nadanie konturów profilu twarzy w miejscach resekcji kostnych, co poprawia estetykę oblicza.

Protetyka szczękowo-twarzowa zajmuje się odtwarzaniem złożonych ubytków struktur twarzy ludzkiej, powstałych najczęściej na skutek:

Ubytki powłok twarzy rekonstruujemy protezami zewnętrznymi twarzy zwanymi ektoprotezami lub epitezami twarzowymi.
Wykonywanie protez zewnętrznych twarzy wymaga zastosowania odpowiedniej technologii protetycznej, uwzględniającej zarówno sposoby ich wykonania, jak i mocowania epitez do pozostałych tkanek twarzy.

ISTOTNE INFORMACJE DOTYCZĄCE KWALIFIKACJI PACJENTA DO WYKONANIA PROTEZ PORESEKCYJNYCH I EPITEZ TWARZY

Aby móc wykonać ostateczną epitezę lub protezę poresekcyjną u pacjenta z ubytkiem tkanek twarzoczaszki, spowodowanym wycięciem nowotworu złośliwego, należy uprzednio poddać chorego wnikliwej obserwacji klinicznej w kierunku wykluczenia wznowy choroby onkologicznej. Wymagany czas monitorowania stanu zdrowia chorego, aby zakwalifikować go do leczenia protetycznego, uzależniony jest od:
Trwa on od kilku miesięcy do 5 lat.
Chory po resekcji tkanek/narządów twarzoczaszki wymaga wnikliwej diagnostyki obrazującej zakres ubytku oraz stan podłoża kostnego. Wykonuje się zdjęcia radiologiczne RTG pantomograficzne szczęk OPG, konwencjonalną tomografię komputerową CT, stożkową tomografię komputerową CBCT, ukazującą trójwymiarowy obraz twarzoczaszki, oraz w razie potrzeby rezonans magnetyczny NMR. Możliwy jest również druk modeli 3D w skali 1:1 dowolnej części twarzoczaszki. Diagnostyka ma za zadanie wykluczenie wznowy wyciętego nowotworu oraz pomoc w ocenie tkanki kostnej w okolicy ubytku. Ocena kości pozwala na zaplanowanie zabiegu wszczepienia implantów jako przyszłego fundamentu niezbędnego dla mocowania protez poresekcyjnych lub epitez twarzy.

Należy dokonać doboru odpowiedniego systemu i rodzaju implantów przydatnych do przyszłego umocowania protez poresekcyjnych. Systemy implantologiczne używane dla tych celów to:

ISTOTNE INFORMACJE DOTYCZĄCE WYKONANIA PROTEZ PORESEKCYJNYCH I EPITEZ TWARZY

Epitezy wykonywane są zawsze indywidualnie z twardych lub miękkich tworzyw sztucznych, które są barwione w celu dopasowania do otaczającej skóry. Duży wybór barwników, kolorowych włókien barwiących oraz mnogość technik barwienia pozwala na dostosowanie ich do każdego typu skóry. Dodatkowo obrzeża epitez zostają zastąpione miękkim, tzw. mimicznym silikonem imitującym funkcje mimiczne skóry, nadając im naturalny wygląd i funkcje.

Istnieje szereg sposobów mocowania protez zewnętrznych twarzy /ektoprotez do podłoża. Najskuteczniejszą metodą dla ich stabilizacji jest użycie implantów osteointegrujących. W opisanym przypadkach pomocne są standardowe implanty korzeniowe jak również implanty czaszkowe, które różnią się od zębowych wymiarami oraz zastosowaniem. Miejscami , w które się je wprowadza są kości czaszki twarzowej. Dla utrzymania epitez ucha czy oka wszczepia się je w kości okołooczodołowe lub kość skroniową. Każda ich pozycja śródkostna bywa uzasadniona pod warunkiem, że pozostają stabilnym elementem nośnym dla ektoprotez , a co najważniejsze nie uszkadzają pozostałych narządów oraz struktur kostnych twarzoczaszki. Przy mocowaniu wewnątrzustnych protez poresekcyjnych szczęk lub łączonych protez poresekcyjnych z epitezami twarzowymi przydatne są również implanty Zygoma…(czytaj więcej…)

Zastosowanie współczesnych technik obrazowania trójwymiarowego umożliwia precyzyjne zaplanowanie pozycji implantów czaszkowych, tak by ektoprotezę stabilnie osadzić na podłożu.

KONTAKT

WIĘCEJ INFORMACJI

SZYBKI EMIAL

© 2017 STOMATOLOGIA ESTETYCZNA IMPLANTOLOGIA DR RADOSŁAW WITKOWSKI Wszystkie prawa zastrzeżone